Καβάλα στο Boeing της Iberia

"Να βάλω τζατζίκι στην paella μου ή να τη φάω σκέτη...";

Έχει φοβερή πλάκα να βλέπεις τις ελληνικές ομάδες να διατείνονται κατά καιρούς για τις σχέσεις που συνάπτουν με τους κολοσσούς του εξωτερικού. Θυμάμαι την ιστορία του Ολυμπιακού που κοκορευόταν πριν δυο χρόνια για τα κονέ του Ivic με τον Mijatović και τους παικταράδες που θα καβάτζωνε από τη “Βάσιλισσα”, τον εξής έναν: Raul Bravo. Βλέπω και τώρα τους “απέναντι” να χτυπούν την πόρτα της Real γεμάτοι χαρά και περηφάνια για τις γνωριμίες τους κλπ κλπ.

El Classico

El Classico a la playa, ο-ο-ο!

Η Real έχει ξεσκιστεί στις μεταγραφές: πρώτα ο Kaká, τώρα ο Ronaldo, αύριο ποιος; Η πλάκα βέβαια είναι ότι ξεχνάει το πιο βασικό: τον άξονα. Εξηγούμαι: η Barça μπορεί να έχει μια τριπλέτα του στυλ Henry-Messi-Eto’o στην επίθεση, ωστόσο έχει μια αντίστοιχη στο κέντρο (λέγε με Xavi, Iniesta, Touré πχ) που και ανασταλτικά την καλύπτει αλλά και δημιουργικά αναλαμβάνει να “κουβαλήσει” τη μπάλα απ’ την άμυνα στην επίθεση. Πρόκειται μάλιστα για τρεις all-around παίκτες που λύνουν και δένουν τόσο αμύντικα όσο και επιθετικά και που σε γενικές γραμμές τα κάνουν όλα.

“Ανήκω στον Ιησού”

Για πάντα rossonero...

Ολόκληρος ο πλανήτης αναγνώρισε τον Γενάρη τη μαγκιά και τη λεβεντιά του Kaká ο οποίος ύψωσε το ανάστημά του στα εκατομμύρια των πετροδολαρίων που του προσέφερε απλόχερα ο Σεϊχης Mansour bin Zayed Al Nahyan για να κάνει παρέα στον Robinho στη Manchester City. “Ανήκω στον Ιησού” είχε πει ο νεαρός Βραζιλιάνος, έλα που όμως ο Jesus Christ ούτε συμβόλαια έχει, ούτε λεφτά τάζει. Τα πάντα όμως έχουν την τιμή τους, ακόμα κι ο Kaká και στο τέλος, το χρήμα είναι αυτό που θριαμβεύβει. Η εικόνα τα λέει όλα…